Esen Yel

MEVSİMLERDEN KAÇAN GÜNLER

 

Yağmur çiselemiyor, yağıyor ciddi ciddi. Gece. Yıldızlar yok. Ay yok. Karanlık nerede diye soruyorum boşluğa… Buradayım diyor karanlık. Sen gecesin diyorum, karanlık değilsin… Bir ses duyuyorum yağmurun çisiltisiyle uyumlu. Paul Eluard fısıltıyla okuyor şiirini… Geceyi uyandırmadan,,, Yağmuru uyandırmadan… Düşleri uyan… Düşler zaten uyumamış. Eluard'ın dizeleri düşler içinde. Düşler Eluard'ın dizeleri içinde…

 

"Hiçbir vakit tam karanlık değil gece
Kendimde denemişim ben
Kulak ver dinle
Her acının sonunda
Açık bir pencere vardır.
Aydınlık bir pencere
Hayal edilecek bir şey vardır"

 

Düş kuramadığını düşünenlere mi sesleniyor ne?

 

Gece davullarından söz etmiştim sana. Uykumu öylesine parçalara bölmüşler ki… Bir türlü tümünü bir arada yakalayamıyorum. Kimi kez iyi olduğunu da düşünmüyor değilim. Geceyle konuşma olanağı buluyorum. Gündüzlerin dedikodusunu yapıyoruz birlikte. Güz yağmurlarının tadını çıkarıyorum. Gece çayları / kahveleri bir hoş oluyor… Hani yalnız tadı olmaz derler kahvenin çayın. Doğrudur, ben de yalnız içmiyorum ki… Kimler gecemin konukları olmuyor ki…

 

Paul Eluard el sallayarak uzaklaşırken yağmurun yakamozları çağrıştıran ışıltıları arasından… Aragon yetişiyor kahve molasına… Türk kahvesi… Ne çıkarsa bahtına Aragon diyorum. Sakın Elsa'nın Gözleri'nden söz etme bu gece diyorum. Gülümsüyor… Elsa'yı uyandırma…

 

Ayrılırken sessizce… Yağmura karışırken dizeleri… Bir dize seçip fırlatıyor penceremden içeri… Senin için seçip getirmiştim diyor. Unutmuşum vermeyi…

 

Dize, gelip konuyor masamın üzerine… Kırlangıca benzetiyorum onu nedense…

 

" Mevsimden kaçan bir gün gibi.."

 

Aragon çoktan uzaklaşıp gitmiş düşlerin içinden… Tıpkı bana bıraktığı dizesi gibi… Mevsimden kaçan bir gün gibi… Şimdi onunla tanışacağız. Kim bilir neler anlatacak bana mevsimden kaçan gün. Tam konuşmak üzereyken masanın üzerindeki günler topluluğunun coşkulu danslarının ayrımına varıyor… Gülümsüyor Elsa'dan aşırılmış bir gülümseyişle…

 

"Mevsimlerden kaçan günler…" diyor…

"Evet," diyorum… "Mevsimlerden kaçan günlerim…"

 

"Ama dans ediyorlar!"

 

"Evet," diyorum. "Çeşmebaşı Balesinin ezgisiyle ne kadar uyumlu  değil mi.."

 

Aragon'un 'Mevsimden kaçan bir gün'ü de katılıyor dans eden günlere…

 

Yağmur çiselemiyor, yağıyor ciddi ciddi. Gece. Yıldızlar yok. Ay yok. Karanlık nerede diye soruyorum boşluğa… Buradayım diyor karanlık. Sen gecesin diyorum, karanlık değilsin… Bir ses duyuyorum yağmurun çisiltisiyle uyumlu. Paul Eluard fısıltıyla okuyor şiirini… Geceyi uyandırmadan,,, Yağmuru uyandırmadan… Düşleri uyan… Düşler zaten uyumamış. Eluard'ın dizeleri düşler içinde. Düşler Eluard'ın dizeleri içinde…

 

Mevsimlerden kaçan günler düşsel yaşamın içinde… Düşsel yaşam gerçek yaşamın içinde…

 

***

Alkımsanat 2007